Όπως είπε ο ίδιος ήθελε από πάντα να γράψει κάτι για την Οδύσσεια. Και αυτό έγινε με τα Ανεμώλια. Πρόκειται για μια ομηρική λέξη, που σημαίνει "λόγια του αέρα" και όλο το βιβλίο είναι η προσωπική οδύσσεια ενός μεσήλικα άντρα και τεσσάρων ακόμα παιδικών του φίλων που δραπετεύουν από την παρούσα ζωή τους πηγαίνοντας ένα ταξίδι.
Η πλοκή του βιβλίου είναι στην περισσότερη έκτασή της σφιχτοδεμένη και οι χαρακτήρες πολύ καλά σκιαγραφημένοι. Η ανάγνωση του μυθιστορήματος μου ήταν πολύ ευχάριστη και τα σημεία στα οποία μπορούσα να κάνω κάποιους παραλληλισμούς με την Οδύσσεια με ξάφνιαζαν ευχάριστα. Γενικότερα θεωρώ ότι το εύρημα της Οδύσσειας ο συγγραφέας το χειρίζεται με τρόπο που φανερώνει επινοητικότητα και διάθεση για παιχνίδι.
Υπάρχουν, όμως, και κάποια σημεία τα οποία δε με ικανοποίησαν. Η γενικότερη αίσθησή μου είναι ότι τα πρώτα 3/4 του βιβλίου είναι πολύ καλύτερα από το τελευταίο 1/3, στο οποίο σαν αναγνώστης κουράστηκα και έχασα κάπως το ενδιαφέρον μου. Επίσης, δε με ικανοποίησε η τροπή που πήρε η υπόθεση "αρπαγή της Ελένης". Ακόμα κι αν ο συγγραφέας ήθελε να τονίσει το μάταιο που εμπεριέχει μια τέτοια επιχείρηση, κατά την άποψή μου δεν το κλείνει επαρκώς ικανοποιητικά.
Παρόλα αυτά, η γραφή του Ζουργού είναι έντονη, ξεχωρίζει και έχει σημεία πραγματικής ανάτασης. Στα μάτια τα δικά μου το δυνατότερο σημείο του είναι οι περιγραφές τόπων και εποχών. Απόλαυσα πραγματικά την γενέτειρά του, τη Θεσσαλονίκη, που προφανώς ασκεί δυνατή επίδραση πάνω του, και περιηγήθηκα μαζί του στους δρόμους της από τη δεκαετία του '80, ύστερα του '90, μέχρι που φτάσαμε μαζί στο σήμερα.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου