Τελειώνοντας την ανάγνωση αυτού του κλασικού βιβλίου, η απορία μου ήταν η εξής: πώς είναι δυνατόν να μην έχω διαβάσει αυτό το υπέροχο βιβλίο τόσο καιρό και να έχω μόνο μια αμυδρή εικόνα γι' αυτό από κάποια ταινία που είδα πριν πολλά χρόνια...
Το διάβασα στα Αγγλικά και η ανάγνωσή του ήταν παραπάνω από απολαυστική. Παρόλο που δεν το διάβασα στη μητρική μου γλώσσα, το κείμενο έτρεχε αβίαστα και είναι από τα κείμενα εκείνα που σε καλούν να τα διαβάσεις απνευστί.
Το γεγονός ότι η Shelley έγραψε το συγκεκριμένο βιβλίο σε ηλικία μόλις δεκαεννέα χρονών και μάλιστα ύστερα από ένα στοίχημα μεταξύ της ίδιας, του Lord Byron και του Percy Shelley, που λίγο αργότερα έγινε σύζυγός της, είναι μία από τις λεπτομέρειες που αφορούν το βιβλίο και φυσικά είναι αδύνατον να μην τις αναφέρει κανείς.
Το βιβλίο έχει μια ιδιαίτερα πετυχημένη πλοκή, γιατί στην ουσία ξεδιπλώνει στα μάτια του αναγνώστη την ίδια ιστορία από τρεις διαφορετικές οπτικές, του ήρωα Φρανκενστάιν, του τερατώδους δημιουργήματός του και του Γουόλτον, του ήρωα που πρώτος ξεκινάει να αφηγείται και στην πορεία γνωρίζεται με τον Φρανκεστάιν.
Αυτή ακριβώς η τεχνική της πολλαπλής εστίασης είναι που δίνει τη δυνατότητα στη συγγραφέα να μας σκιαγραφήσει έναν λογοτεχνικό χαρακτήρα, αυτόν του τέρατος, που από τη μία κουβαλάει όλη την ασχήμια και την κακία του κόσμου πάνω του, από την άλλη όμως καταφέρνει και γίνεται συμπαθής στον αναγνώστη.
Έτσι έχουμε μια πραγματικά ευφάνταστη πλοκή, με πολλές δόσεις αγωνίας, τρόμου και αηδίας αλλά ταυτόχρονα ένα κείμενο με αδιαμφισβήτητες λογοτεχνικές αρετές. Ταυτόχρονα, η θεματική του και η φιλοσοφικές του προεκτάσεις είναι ανεξάντλητες. Η Shelley δεν προβλέπει μόνο την ανεξέλεγκτη πρόοδο της επιστήμης, η οποία κάποια στιγμή θα είναι ικανή να δημιουργήσει ακόμα και ανθρώπινη ζωή, αλλά θίγει και το επίσης μεγάλο ζήτημα της πατρότητας και της ευθύνης του πατέρα απέναντι στο δημιούργημά του, δηλαδή το παιδί του.
Στο μυθιστόρημα, πέρα από την τραγική φιγούρα του πατέρα - Φρανκεστάιν, ο οποίος έπλασε ένα απεχθές ον και το παράτησε στην τύχη του, παρουσιάζονται άλλοι τρεις πατέρες. Σε αντίθεση με τον τραγικό ήρωα του βιβλίου, αυτοί είναι δοτικοί απέναντι στα παιδιά τους και ίσως, πολύ στοργικοί για πατέρες. Η στοργή που εκδηλώνουν με τα λόγια και τις πράξεις τους μάλλον σε μητέρα παραπέμπουν περισσότερο, παρά σε πατέρα. Προφανώς όμως, η συγγραφέας χτίζει αυτούς ακριβώς τους χαρακτήρες σε αντιπαράθεση με τον Φρανκεστάιν.
Τελικά, πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που έχει να προσφέρει πολλά, τόσο σ' αυτούς που επιθυμούν ένα ανάγνωσμα με γρήγορη και αγωνιώδη και πλοκή, όσο και σε όσους θέλουν να προβληματιστούν πάνω σε θέματα οικουμενικά και πανανθρώπινα.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου